Abro este apartado para botar nel os pensamentos, reflexións e chorradas varias que me vaian surxindo sobre dos aconteceres e vaguedades en xeral…
Non teño intención de que ninguén lea esto, así que, escribiréi o que me dea a gana e como me dea a gana.
Considéroo unha maneira de falar só

A UNIÓN E OS TIPOS HUMANOS (máis divagacións)

Quero empezar dicindo que pretendo a UNIÓN da diversidade de españois, sei que é moi difícil, nalgúns casos imposible. De ningún modo está na miña intención molestar a ninguén, aínda que vou dar a miña opinión sen reservas, isto seguramente, ferirá algunha sensibilidade e causará algún rexeitamento, síntoo.

     En primeiro lugar, estou convencido de que, as diferenzas culturais non son, nin de lonxe, o principal problema para a UNIÓN, máis ben éo, o carácter e as características persoais dos españois, os que fan complicada a unión sentimental, a que realmente vale, porque a UNIDADE forzada, só é un pegamento, parches e cravos, os argumentos policiais e/ou militares, non nos levarán a ningún paraíso, senón todo o contrario.

     Ó meu entender, o principal problema está na falta dun regulamento claro e democrático que respecte os ideais do que chamo TIPO A e os dereitos humanos que reclama o TIPO B, isto pode parecer fácil, pero non o é, hai diferenzas irreconciliables, entre o tipo A e o tipo B, e só o TIPO M pode negociar e mediar entre eles, grazas a deus, os tipos non son puros e o que máis abunda é o tipo AM e o tipo BM, con todo, para solucionar o problema, hai que contar co A e o B puros, que son os que máis esixen e os que máis teñen que ceder, por ser opostos e radicais.

     Paso a comentar as características fundamentais de cada tipo puro, para tentar unha saída airosa:

     O tipo A, é un home de ideais, valores espirituais e símbolos, ama a Deus e a Patria, por tanto ten FE, é relixioso e respecta a VIDA e a MORTE, a CRUZ e a IGLESIA, a BANDEIRA e o HIMNO e valora a honra, o valor, o traballo, a disciplina, a loita, a arte, ao individuo que triunfa e o privado, ten alma de líder. Se tivese que comparalo cunha árbore, diría que ten un tronco sólido que vai recto do chan ao ceo e con insignificantes ramas.

     O tipo B, é un home práctico, ama a natureza e os seres vivos, busca protección, fraternidade e reclama dereitos humanos, ecoloxía, xustiza social e, sobre todo, IGUALDADE, valora o público, o social, o compañeirismo, está co pobre, «a unión fai a forza», gústalle compartir. Se houbese que facer un símbolo, non sería unha árbore, senón un bosque.

     O tipo M, é a moderación e o respecto, ama A LIBERDADE, a xustiza, a paz, a orde, a beleza e a diversidade, o equilibrio, non causa problemas, pero tampouco os resolve, fai falta motivalo. O seu símbolo sería unha árbore frondosa de grandes ramas, unha árbore que vai ao ceo, que loita por manterse preto do chan.

     Tendo en conta o devandito, imos tentar un camiño que nos leve á UNIÓN:

     Para un tipo A puro, a democracia non é importante, o importante para el, é que haxa un líder que defenda os seus valores e ideais, sen isto, non hai trato. Será capaz de facer que un equipo funcione sen importarlle demasiado os individuos que o compoñen, só que cumpran.

     O tipo B puro, tampouco ten especial debilidade pola democracia, o que quere é un goberno e un Estado que garanta a igualdade, a xustiza, os dereitos sociais, educación e sanidade etc., é comunista, aínda que non o saiba. Coidará aos individuos, pero é difícil que faga un equipo campión, aínda que defenderá os dereitos de cada un.

     O tipo M, si, quere Democracia, SEN DEMOCRACIA NON HAI LIBERDADE!.

     Os tipos A e B puros, non caben na Democracia, son radicais que teñen que quedar á marxe da maioría, ou ser capaces de ceder nas súas pretensións.

     Vou expoñer un par de exemplos de conflito entre A e B:

      I ) O ABORTO.- Para o tipo A, como defensor da Vida, o aborto é un asasinato e non hai máis que falar, a súa postura é sincera, acorde aos seus ideais, con todo, se non quere quedar á marxe da democracia debe ceder e permitir prazos e/ou supostos. Debe trasladar a súa relixión ao privado, que é o seu sitio, os demais teñen dereito a pensar diferente. Debe respectar á nai, ela sabe o que debe facer…

     O tipo B quere o aborto libre, defende ao ser vivo existente que ten un problema, sen máis, tamén ten unha posición sincera, de apoio á muller. Ten que recoñecer que hai que regulalo, respectando algúns prazos e condicións razoables.


     II ) Os TOUROS.- O tipo A, é un namorado do toureo, representa valor, virilidade, arte, etc. hai que defender o toureo como “Festa Nacional”, con orgullo, identifícanos como pobo…

     Debería aceptalo como un espectáculo privado e recoñecer que o diñeiro público ten outras prioridades.

     Para o tipo B, o toureo é un maltrato animal!, unha animalada!. Haino que prohibir.

     O tipo B, debería permitir o toureo, polo menos, no ámbito privado, o do maltrato é discutible, o touro ten un mellor nivel de vida que os seus irmáns, os bois, ademais, sen toureo, sen negocio, probablemente non habería touros, serían sacrificados moito máis novos e as súas vidas serían máis vulgares, serían capados e/ou prisioneiros…

     Entre o tipo A e o B, hai un amplo abanico que vai da extrema dereita á extrema esquerda, pasando polo centro que, como espazo político non existe. O que hai é un Centro-Dereita (AM) e un Centro-Esquerda (BM) que son os que deberían buscar e atopar o acordo, A UNIÓN.

     É imprescindible un regulamento que recolla os límites aos que pode chegar o EXECUTIVO, pero nunca exceder, sexa cal sexa a cor que teña o goberno de quenda, ese regulamento (LEXISLATIVO) que, elaborado co pobo e recollido na Constitución, será aceptado e cumprido por todos, coa vixilancia dun poder XUDICIAL independente.

     Señores, se queremos a UNIÓN, empecemos por aceptar ao rival, colaboremos con el para acordar os límites do regulamento e o regulamento mesmo, con transparencia, á vista do pobo e coa conformidade do pobo, fuxamos da radicalidad. Elixirase «Sistema de Goberno» e «Administración do Estado», entre todos. O resto virá dado.

/por

RESPECTO E TIPOS HUMANOS (hai que ter valor…)

Cando falamos de RESPECTO, todos recoñecemos un gran valor, un valor esencial para a relación persoal e social do ser humano, con todo, non entendemos o mesmo, nin o aplicamos da mesma forma, hai diferenzas substanciais.
O Tipo Humano A, home de principios e ideais, crente, amante da disciplina e a orde, respectará por encima de todo a Deus, á súa igrexa, os seus santos e preceptos, á vida, a lei, a patria, os seus símbolos e representantes.

As persoas, grupos ou países, opostos a estes valores, non merecen respecto para o tipo A, todo o contrario.

Outros valores, a ter en conta polo Tipo A, son:  A honra, o valor, o traballo, a vontade, etc. estes valores e outros semellantes condicionarán o seu respecto seriamente.

O tipo A só respecta o que, para el, é respectable. 

Para o Tipo B, o respecto está relacionado coa natureza, cos seres vivos en xeral, co seu próximo, mentres o seu comportamento o permíta, non pon condicionantes, só respecto mutuo, como non adoita ser crente nin patriota nin esixe aos demais que deixen de crer, a súa única esixencia é que se respecten e deféndanse os dereitos humanos básicos, dos que adoita adoecer a sociedade.

O Tipo B vese obrigado, historicamente, a reclamar dereitos que lle son negados, as súas reclamacións non adoitan ser diplomáticas, non é o seu, cando reclama revoluciona, arrasa, o ideal sería que os seus dereitos estivesen protexidos e non habería ningún problema, non é certo que non se conforme e pida máis e máis, co xusto, confórmase.

O Tipo B depende dos poderes do estado, da igrexa e demais poderes, que adoitan estar en mans do Tipo A, aínda en países, supostamente, «socialistas».

O Tipo M, é diplomático por natureza, bo trato, boa educación, respectará sen problemas, as posturas dos demais, só esixe que se lle respecte a el e nese respecto vai incluída a igualdade, a xustiza e a liberdade.

Quero tratar de explicar, baixo este punto de vista, as posturas atopadas, ante temas moi conflitivos na actualidade:

ABORTO.

O Tipo A, en linea cos seus ideais e principios, está pola defensa da vida que vai máis aló do ser vivo, está antes e continúa despois da morte, hai vida e alma. Provida, Aborto-cero. O aborto acaba, ademais, cunha vida inocente.

O Tipo B, de acordo con os seus valores, respectará ao ser vivo, ao próximo, que ten un conflito e axudaralle a resolvelo na decisión que tome, sen máis. Liberdade á nai, para decidir sobre o aborto sen condicións.

O Tipo M, Non está a favor do aborto, pero respecta a decisión da nai e considera que hai que resolver o tema tendo en conta as leis da contorna, con supostos e/ou prazos que o permitan, como mal menor.

TOUROS.

O tipo A é defensor do toureo, é unha arte, é unha festa nacional que hai que apoiar, é valor e virilidade, por unha banda e casta e bravura, pola outra. Quero dicir, que o Tipo A, ao que a natureza e os animais, impórtanlle máis ben pouco, admira o touro polas súas mencionadas calidades, aínda que lle poida parecer o contrario ao B, como admira ao can pola súa fidelidade e por outras calidades, non por can, e admira, por suposto, ao toureiro… se o fai ben.

O Tipo B, considera o toureo como un abuso de poder do home sobre outro ser vivo, un MALTRATO os ANIMAIS, unha tortura, unha animalada, un asasinato… Hai que prohibilo XA.

Ao Tipo M, pode gustarlle máis ou menos, non adoita implicarse, nin lle parece demasiado ben, nin demasiado mal, hai que regulalo e permitilo privadamente, en prazas e tratando de non molestar a quen o sofre e non o soporta, e rebaixar subvencións.

PENA DE MORTE.

Non é que sexa un tema importante, agora, pero trátoo para completar a análise.

O Tipo A, curiosamente, é partidario da pena de morte e digo curiosamente, por ser provida, pero ten explicación e é que o condenado, o é por tan grandes faltas á moral ou os principios que, simplemente, non merece vivir.

O Tipo B, está en contra, ninguén pode decidir sobre a vida do próximo (é un ser vivo real, presente), pode merecer un castigo, pero non definitivo, ademais non cre demasiado nos que aplican a xustiza, sábeo de primeira man, e ademais, aquí os erros, non teñen arranxo.

O Tipo M. Non está de acordo coa pena de morte, defende a reeducación, a reinserción, pode estar, con todo, de acordo con unha cadea perpetua revisable, para os que cometeron graves delitos e é necesario facer un seguimento médico, e un control pertinente.

/por

O MEU AMIGO E A VECIÑA (chorradiña).

Esta mañá esperteime sobresaltado, a miña veciña chamábame a berros, moi enfadada e fora de si, sóltame que vai chamar ao cuartel da garda civil e que vai poñer unha denuncia contra o meu amigo e contra min. Non saio do meu asombro, levámonos moi ben, non entendo que pasa…

-O teu amigo entrou na miña casa e violou á miña amiga, dime en ton bronco.

-Que dis?, iso non pode ser.

-Si, si, vouvos denunciar por violación de morada, agresión sexual e todo o que me aconselle o meu avogado…  aos dous, porque ti algo terás que ver neste asunto, estou segura.

-Pero, iso non pode ser, o meu amigo é un santo, e eu non sei nada, a ver, que pasou?

-Fai o favor e ven a buscalo, está no meu xardín, téñolle medo. Pilleino en plena violación.

-Vale!, vou enseguida.

Mentres me visto, doulle voltas ao asunto, non mo podo crer. Ao meu amigo coñecino, hai uns meses, na porta do bar ao que vou asiduamente, estaba moi mal, moi delgado e famento e leveino a casa por uns días, mentres non atopaba o seu camiño…, fómonos facendo amigos, foi pasando o tempo, iamos xuntos ao bar, á praia, de paseo, ademais, encántalle o sendeirismo, como a min.

A amiga da miña veciña é alemá de pura raza, grande, robusta, deportista, dunha familia de pastores de toda a vida, o meu amigo é unha pouca cousa, non sabemos de onde é, nin o sangue que corre polas súas veas, pero eu sei que é bo, moi bo, é incapaz de facerlle mal a ninguén, seguro.

Chego á casa da miña veciña, chamo, e ábreme o portal automático.

-A ver, Cristina, cóntame, en primeiro lugar, quero dicirche que, a violación, paréceme moi complicado, non entendo por onde puido entrar, non lle abriría a porta Candela? (Candela é a alemá).

-Non, é imposible, a porta só a abro eu, o teu amigo saltou o muro, non hai outra maneira de entrar, estou segura que alguén lle axudou, non creo que puidese saltar sen axuda de ninguén.

-Eu tampouco o creo… En canto á violación, paréceme aínda máis difícil, Candela, é moito máis forte que o meu amigo.

-Entón ti que crees, Santi, explícamo.

– Eu creo que, Amigo, (ao meu amigo, chámolle “Amigo”, a min gústame e a el tamén) sentiuse atraído, fortemente atraído, por algo, non hai máis que velo, mírao, aí está no xardín, tan feliz e despreocupado, vese que non rompeu un prato.
Candela tamén está ben, estou seguro que non houbo violación, se Candela non quixese, o meu amigo non tería nada que facer, eu sei que a Candela non lle gusta moito o meu amigo, pero, a natureza é moi forte, Candela non tiña a ninguén máis preto e aceptou ao meu amigo para facer o amor.

-Vaia, poida que teñas razón, non sei como puido saltar, pero é certo, non puido haber violación, o teu can é unha birria, agora terei uns cachorros sen pedigrí, espero que, polo menos, saian guapos…

Non sabemos como ocorreu todo isto, o que sabemos é que, aos poucos días os nosos cans volvían a levarse mal.

¡Ai! a natureza…

/por

ADN galego (moito rolo)

Aproveitarei algunha ocasión para comentar algunha cousa sobre as raíces que perdemos, sobre todo, no que respecta a lingua. Por exemplo perdemos o uso da J (con son X), é un efecto secundario da aprendizaxe castelán, todo o que levaba J substituíuse por X, deberiamos aprender a escribir e pronunciar a J coma no portugués.

Esquecemos o uso de palabras que, non fai moito, eran moi usadas, como «medrar» (substituído por crecer) e «prender» (atar, amarrar, arraigar, colgar, acender, enganchar, suxeitar)

Temos palabras que perderon letras e parte do sentido, a min séguenme gustando páa, sóo sáa ou áas, non sei como se pode cantar… «nas áas do vento…», en fin, perderan o «L» e agora perden unha vogal… e algo do sentido.

Nalgúns casos, cámbiase o sentido orixinal do obxecto ao galeguizar o castelán, xusto como cando se castelanizou o galego, por exemplo, «oxalá» tráeno de ojalá, o tradicional e correcto era ogallá. Noutros casos invéntase un pouco, por exemplo, chámase «vertedoiro» ao sitio onde se pon a louza, para a min é un erro, vertedoiro é o lugar onde se verte o que sexa, o nome correcto é «vertedeiro» (o que verte), ou sexa, a louza non se verte nel, a louza ponse nel a verter, a escorrer, por iso debe chamarse vertedeiro non vertedoiro, ó meu entender.

Acórdome da miña escola da aldea, bisexual e de tódalas idades, como a moitos se lles resistía o castelán e soltaban:
Toaja, por toalla, laranja, por naranja ou boteja, por botella; chanchar, por morder (por certo, agora ninguén di chanchar, antigamente era moi usado, chanchaban os cans e chanchabamos nós, todo iso era obxecto de burla e dalgúnha labazada. Tamén aparecía o erro de conxugación, por exemplo, caíase no «andó» (do andou galego), por anduvo…

Quero comentar, de pasada, que na miña nenez, non fai moito…, nas aldeas, coma miña, era habitual que se coñecese á xente por motes, sobrenomes… para iso usábanse, lugares, oficios, un familiar coñecido, un defecto ou unha calidade, por exemplo:
-Manolo «o dá Lameira», «o do Pombal», o dá Torre», «o de Fabal», «os da Ponte» etc. (en canto a lugares);
-«o de José María» «o de Castro» «o de Varela», «os de Chan» «os do Cura» etc., pola familia ou proximidade;
-por motes persoais había «o Chosco», «o Chepudo» «o Dentán» «o Coxo», «o Manco», «o Roxo» etc.;
-por oficio: «os do Canteiro» «do Ferreiro» «o Zapateiro», «o Cesteiro», «o Cereiro»…,
-algúns son honorarios: «os do Duque» «o Conde», «o de don fulano…»

En fin, ninguén se libraba do seu alcume, sen el, non eras recoñecido…, eu era, de pequeno «pepiño o do con», había un con grande por onde pasaba a estrada e alí facía a “volta do con”.

Observei que nos pobos de Castela resólveno doutra maneira, poñen uns nomes que xa non necesitan alcume:
Ciriaco, Zenón, Teodomira, Justiniano…, con estes nomes, realmente, para que queres alcumes…

Este tema enroloume tanto que o acabei convertendo nun libro… ó libro chámolle ADN Galego.
Como podedes ver, o libro anda por aí.

 

/por

Colón

COLÓN GALEGO (dunha beira do Lérez)

Xa sei que o de Colón é a historia de nunca acabar, pero, hai que tentar acabala, non vou ser eu, claro, eu só quero falar do tema e que outros máis serios, máis traballadores e, sobre todo, máis novos, profunden… De todos os lugares, nos que se dixo que naceu, só queda o de Pontevedra sen posibilidade de descartar, os demais están totalmente descartados, empezando polo máis coñecido, o xenovés, é totalmente imposible que o Colombo xenovés, de existir, fose o Colón descubridor de América, por idade, por oficio, por idioma, imos que o de xenovés só foi a escusa para ocultar a súa orixe, por motivos descoñecidos, que era de familia humilde, cousa rara porque tiña amizades do máis relevante nivel, que se tiña asuntos pendentes por isto ou por aquilo…
Unha causa razoable achégaa o Colón galego-Pedro Madruga, loitar contra os Reis Católicos en favor de Juana a Beltraneja. Os outros lugares nin os vou a mencionar, simplemente non dan a talla, son especulacións. Imos dar unha lista de razóns, polas que, pódese asegurar que Colón era galego, non cabe outra.

1) Lugar de nacemento.

Pontevedra (1932), concretamente nunha beira do río Lérez, sexa Poio ou Pontevedra capital, é o único lugar do mundo onde existía o apelido Colón, así, tal cal. Hai unha inscrición na igrexa (agora Basílica) de Santa María a Maior-Pontevedra (século XVI ) na que aparece o apelido «Col ón», cun espazo, como se lle borrasen unha letra, existe a lenda do ovo de Colón, parece que o apelido antigamente fose Collón que, en galego, significa ovo ou collón, é unha boa razón para eliminar a L. O importante é que só aquí, que se saiba, existe documentación fidedigna, achada no Mosteiro de San Juan de Poio (parroquia de San Juan).  Este mosteiro xa existía no século VII, foi reconstruído e desprazado uns metros, no século X, tamén estivo incorporado á congregación de San Benito de Valladolid, quéroo dicir porque Valladolid aparece moi ligada a Pedro Madruga e a Colón (curioso); chegou a ter un colexio maior en teoloxía (S. XVI ). Digo isto para que se saiba que non se trata de calquera capela de aldea. Tamén se atoparon documentos, no concello de Pontevedra e nalgunha confraría de pescadores, onde figuran os Colón como familia de mareantes.  Poio ten outra parroquia que dedica a «San Salvador», San Salvador de Poio é a parroquia onde existen indicios, moi razoables, de ser o lugar de nacemento de Pedro Cristóbal Colón, alí está a casa onde se cre que naceu, (parece que fillo de solteira) «casa dá cruz», dedicada a museo (se vas quedas convencido), diante da casa hai un cruceiro coa inscrición Juan Co lón 1490 (repítese o borrado da L)
Tamén se debe ter en conta a tradición oral popular, os veciños de Porto Santo (San Salvador), sempre oíron que Colón nacera «na casa dá crus».
Outro dato moi importante é que o duque de Veragua, Mariano Colón de Toledo, descendente directo de Colón, vendeu en 1796 unha leira chamada «A puntada», en Poio, que herdara, está claro que a orixe é Colón, ningún antecesor seu a comprara, por tanto, a propiedade remóntase aos Colón de Poio… Non vedes a relación?.

2) Apelido

O seu apelido é Colón, non hai ningunha dúbida, nunca foi Colombo, nin Colombus, en Portugal escribíano acabado en m, algo natural en lingua Portuguesa, pero el era español e sempre asinou como Colón. Hai algunha posibilidade de que anteriormente fose Collón ou Coullón.Parece ser verdade que está emparentado co corsario francés Casaneuve-Coullón. É lóxico >(Coullón-Collón-Colón)
O Papa Alejandro VI chámalle Chistóforo Colón.
O Rey de Portugal e amigo seu, diríxese a el en 1488 como Cristóbal Colón.
O mesmo Colón o di, que busquen entre os seus descendentes aos que leven o apelido Colón, ningún outro…,

3) Detalles curiosos

A nave capitá, a Santa María, antes a galega, foi construída en Pontevedra.
Colón ordena engalanar a nave e concede día festivo o 18-12-1492, día da virxe da O, patroa de Pontevedra. Colón nomea gobernador de Porto Rico a un fillo e Madruga: Cristóbal de Soutomaior, ao que coñecían como Cristobal Cólon de Soutomaior, nesa illa, tamén é curioso fundáronse tres cidades co seguintes nome:
Soutomaior, Távora e San Juan (de Poio?)
O «Xenovés» e o galego teñen os mesmos amigos e os mesmos inimigos… debemos ter en conta que as súas esposas son curmás.
Elección de Bayona para como porto de chegada a España.
Colón escribe con xiros e palabras galegas, nada de italiano.
Martín Alonso Pinzón di, na primeira viaxe, que o estilo de navegación de Colón é propio dos galegos, recólleo o cronista.
Aos dous primeiros indíxenas, bautizounos como Pedro e Cristobal ?
Hai preto de 200 nomes que Colón pon no seu descubrimento que corresponden coas Rías galegas, sobre todo, da de Pontevedra, son inconfundibles, non hai ningún nome que lembre ao Mediterráneo…
Noutro post tratarei de analizar, compararei datos de Pedro Madruga e Colón.
Para min, non hai dúbida de que Colón é galego, todo cheira a iso.
Hai, fundamentalmente, dúas liñas separadas e, mesmo rivais, case inimigas.
Os defensores de «Colón é Pedro Madruga» que buscan desesperadamente a vinculación de Soutomaior cunha nai de Colón e de Pedro Madruga, algúns queren vela nunha tal Constanza Gonçalves Colón; outros aseguran que a nai de Madruga é Constanza Muñiz, faltan documentos fidedignos.
Os que rexeitan a posibilidade de que Colón e Pedro Madruga sexan o mesmo home, tampouco son concluíntes, os seus postulados, defenden que o seu pai puidese ser un tal Domingo Colón o Mozo, aceptan o parentesco cos Colón de Poio, Juan Colón etc., pero…

Liña «Colón é Madruga».

Loxicamente, hai moitas dúbidas, non apareceu ningún documento, que eu saiba, que aclare os nomes dos seus pais, na teoría de Colón-Madruga, o pai sería Fernán Yañez de Soutomaior, sería un fillo bastardo, pero, seguimos sen saber, con seguridade, quen era a súa nai, que tería que estar emparentada cos Colón.
Philippot, o creador desta teoría, asegura que a súa nai é Constanza Gonzalez de Colón, coa que viviría ata que o seu pai acólleo e ocúpase de darlle a educación que corresponde a un fillo dun nobre.
Colón tería outros irmáns, polo menos dous por parte de nai.
Philippot chega á conclusión de que Colón ten que ser Pedro Madruga, baseándose nas palabras do propio Colón, cando di que non é o primeiro almirante, que era o quinto, iso descartaba a todos os nobres, excepto aos Soutomaior, a partir de aí seguiu a súa investigación.
Casa con Felipa Moniz (Muñiz) (morre en 1485), nobre portuguesa, coa que ten ao seu fillo Diego. (difícil si non fose un nobre, para casar cunha nobre).
Ten relación con Beatriz Enríquez de Arana, (época pobre) con ela ten ao seu fillo Hernando
Tamén ten relación con Beatriz de Bobadilla, amiga de ISABEL I  de Castela, que lle abre o camiño…
En 1562, u n Soutomaior administra o ducado de VERAGUA.
Pedro Madruga é recoñecido en 1440 e internado nun seminario de Tui (Santo Domingo) e sae en 1446 para dedicarse ao mar e ás armas, co seu irmán Bartolomeu aprende a navegar e todo indica que sobre 1446 faise corsario co seu parente  francés, CASENEUVE-COULLÓN, pasa 23 anos no mar (1446-1469)
No período 1460-63, loita contra Aragón a favor de Anjou
Cristóbal aplica os mesmos crueis castigos que Pedro Madruga.
Hernando Colón é amigo de Cristóbal Soutomaior
Pedro Madruga fai testamento o 10-1-1486, curioso, antes da viaxe que lle leva á desaparición.Colón está en Castela entre 1486-1489, en 1488 nace o seu fillo Hernando, de BeatrizPedro Madruga perde (1-3-1476) a batalla de Toro contra os Reis Católicos e foxe a Portugal.
Colón, o 13-8-1476, naufraga loitado co seu parente corsario Casaneuve-Coullón, contra os xenoveses…
No 1479, Madruga foxe de novo a Portugal. (Ese ano casa Colón en Portugal, con Felipa).
Os seus fillos Álvaro e Hernando estiveron na corte dos Reis Católicos. Os de Colón tamén…
Busca apoios para a viaxe, non os atopa nin en Juan II de Portugal, nin en Francia, vánselle pechando as portas, ata 1486…
No 1485, O seu fillo Álvaro traizóalle xunto á súa nai Teresa de Távora e coa axuda (ou a orde) dos Reis Católicos e arrebátalle os seus títulos e propiedades, mentres está en Portugal. No 1486, o día que Colón visitou aos Reis Católicos, aparece rexistrado o nome de Pedro Madruga, non o de Colón. Colón entérrase na mesma igrexa onde estaba enterrado o pai de Madruga, propiedade duns parentes dos Soutomaior, precisamente, esta familia axudou a financiar a viaxe de Colón.
Capitulacións de Santa Fe
O cronista dos RR. CC. Lucio Marineo, cometeu o erro, varias veces de referirse a Colón, como Pedro Colón.
Madruga e Colón estaban casados con dúas curmás o primeiro Teresa de Távora, o segundo con Felipa Moniz (Muñiz)
80 peritos certifican que a letra e a firma de Colón e Madruga, son da mesma persoa.
Diego Colón regalou 100 escravos a Cristóbal Álvarez Soutomaior, curioso.
En 1506, morre Colón, pobre, o seu fillo Diego recibe do Rey Fernando (Isabel morrera), o diñeiro para trasladar os seus restos desde Valladolid á Cartuxa, desexo expreso de Colón.

Liña «Colón galego, pero non é Madruga».

Din que non poden ser a mesma persoa porque os dous existiron.
Por exemplo, en 1479 Madruga arrasa Pontevedra e Colón casa en Portugal con Felipa  (Agosto). Bo, habería que concretar a data do ataque e o da voda…

En 1485 Teresa de Távora e o seu fillo Álvaro conseguen desposuír do título para Madruga en favor do seu fillo. Bo, igual estaba preparado, o ano seguinte ía desaparecer, mellor deixar o traballo feito…
Din que Portosanto non existía, que o nome que pon nas américas refírese a Portosanto de Madeira.
Hai un documento que di que herdou da súa nai unha casa preto de Santa María.
Hai unha praza onde había unha placa que dicía, segundo algúns veciños, «Aquí naceu Colón», a placa desapareceu.
1435 Documento de compra-venda de Paio Gómez de Soutomaior (curioso), casado con Maior de Mendoza (hebrea) que fai mención ás propiedades de Domingo Colón, avó paterno de Colón.
A Galea, nome que dá ao primeiro promontorio que ve. A Galea era o lugar onde se estendían as redes mariñeiras e que linda con terreos de Colón o vello, preto do lugar da Moureira.
1434 Contrato entre dous veciños de Pontevedra para construír dúas escaleiras nunha casa que queimou Colón o Mozo.
Colón deu o nome de San Miguel á punta occidental de «a española» (Santo Domingo) que é o nome da confraría e gremio de mariñeiros de Pontevedra, (só de Pontevedra)
Acepta que Juan Colón, si naceu en Portosanto-Poio, posiblemente «na casa dá Crus», de orixe xudía. O Rabí Zacuto dálle a carta de navegación e o astrolabio (aparello para marcar o rumbo). Tamén afirman que Colón só tivo dous fillos…
Boh, isto é moi complicado, poida que noutro momento lle doutra volta, máis agora non.

Conclusión:

Colón é galego, seguro, que sexa fillo bastardo e que o pai non aclare quen é a nai, abre moitas portas, hai moitas coincidencias, a nai podería ser unha Colón de orixe hebrea, dáme igual que sexa de Pontevedra capital ou de Poio, ambos están relacionados cos Colón.
Hai unhas cantas cousas curiosas:
Colón dicía que non era o primeiro almirante da familia que era o quinto. Madruga era o quinto almirante dos Soutomaior.
Colón dicía que a súa familia era de mercadores do mar. Madruga está relacionado con todos os negocios do mar…
Colón afirma que viviu das armas. Madruga viviu das armas, como corsario e como señor feudal tamén.
Colón dicía que estivera 23 anos no mar. Madruga estivo desde 1446 a 1469, 23 anos…
Hai 80 peritos que din que a letra e firma de Colón é a mesma que a de Madruga, non me sorprende a letra, pero a firma co rara que é…

Unha teoría mantén que Madruga e Colón poden ser parentes, desde logo, está claro que tiñan moita relación estiveron xuntos nos mesmos sitios e casáronse con dúas curmáns, é evidente que entre os Soutomaior e os Colón houbo sintonía…

Hai un home que é obrigado
a ocultar de onde e quen é,
cando sexa preguntado
dirá que é xenovés,
iso demostra, que non o é.
Escribe un castelán
que parece portugués,
é de Galicia,
é pontevedrés.
almirante da mariña,
cabaleiro que navega,
pode ser Pedro Madruga…
é Colón recuperando,
da avoa, o seu apelido,
que é de Poio, Pontevedra,
Vai buscando unha viaxe…
nova ruta cara á india,
atopa nova paraxe,
territorio para Hispania,
descuberto, é bautizado,
os nomes que vai poñendo
están na súa bisbarra,
máis de douscentos están
entre as belas Rías Baixas.
Hai unha documentación
que dixeron que era falsa,
foi agora examinada,
é correcta, está probado
nela constatado queda
o que veño comentando.
Hai escritos de Colón,
hai escritos de Madruga,
mira que casualidade
que son a mesma escritura,
a confirmación é de:
peritos sabios expertos,
sobre oitenta, unha fartura,
aínda así, nada se move,
a dúbida continúa,
a noticia é relevante.
A verdade ten factura?
que pasa? que se encobre?
Porqué non sae nos medios?
Isto é unha loucura.
Quero se saiban os datos
da orixe de Colón,
pásao aos teus contactos
pídocho por favor.
 JOSÉ SANTIAGO GARCÍA REY

/por

Himno de España

HIMNO DE ESPAÑA

MARCHA DE HONOR… Y GLORIA

¡Gloria a España!
Bandera que ha explorado,
Más allá del mar,
Caminos de ilusión.

¡Ciudadanos!
En pie por la igualdad,
Justicia y libertad,
Compartimos honor.

¡Juntos triunfamos!
¡Plural hermandad!
La fuerza está en la unión
De la diversidad.

¡Hijos!, ¡y entraña!,
De la Hispanidad,
Vosotros sois, de España,
¡Honor y gloria!

Esta letra está adaptada a la versión correcta y pide terminar con los gritos:

¡Viva España! ¡Viva!


Propuesta y análisis.

PROPUESTA

 1 ¡Gloria a España! Bandera que ha explorado, más allá del mar, caminos de ilusión.
2 ¡Ciudadanos! en pie por la igualdad, justicia y libertad, compartimos honor.
3 ¡Juntos triunfamos! ¡Plural hermandad! La fuerza está en la unión de la diversidad.
4 ¡Hijos!, ¡y entraña!, de la Hispanidad, vosotros sois, de España, ¡Honor y gloria!

ANÁLISIS

                                      Primera estrofa

“¡Gloria a España! Bandera que ha explorado, más allá del mar, caminos de ilusión.”

Empezamos con “¡Gloria a España!“.
El viva, es nuestro grito favorito, lo gritaremos al final. Gloria es sinónimo de España.
Bandera que ha explorado, más allá del mar, caminos de ilusión.
Aquí quiero manifestar la grandeza de España, es cierto que el viaje “plus ultra”, el descubrimiento, la primera vuelta al mundo, tienen mucha importancia, pero, el esfuerzo civilizador, a tanta distancia, a través de tanto territorio, con tanto pirata, ese camino es grandioso.

                                         Segunda estrofa
“¡Ciudadanos! en pie por la igualdad, justicia y libertad, compartimos honor.”

Esta estrofa recibió alguna crítica por nombrar a los ciudadanos, término revolucionario (según ellos) otros lo rechazan por ser el nombre de un partido político, en fin, como “ciudadanos” nos trata la Constitución y es lo que debemos ser, sujetos de derechos y deberes… y activos participantes en la defensa de los mismos.

                                           Tercera estrofa
 “¡Juntos triunfamos! ¡Plural hermandad! La fuerza está en la unión de la diversidad.”

Nos dice que la fuerza se alcanza con la unión. La unión no es, desde luego, uniformidad, la unión es mucho más, respeta la libertad y la diferencia, es mucho más rica y poderosa, hace equipo, la unión que respeta la diversidad conquista la gloria. Debemos buscar la unión dentro y fuera de nuestras fronteras, entre nosotros, con Europa, con Hispanoamérica, con todo el universo, respetando a cada cual como es, respetando y amando la diversidad…, eso confirmará la grandeza de España.

                                               Cuarta estrofa
“¡Hijos!, ¡y entraña!, de la Hispanidad, vosotros sois, de España: ¡Honor y gloria!”

Acabamos loando a los que han generado la Hispanidad (el camino para conseguir la unión de la diversidad) y a los que, cual semilla, seguirán generando más Hispanidad, o sea, más unión, ellos son “Bandera de España”, son los que lograron y los que lograrán: “HONOR Y GLORIA” para España.

Esta letra representa a la tercera España, la España de la concordia, la España de la unión, la España que quiere unir a las otras dos, a todas las comunidades, y al mundo.

Curiosidad: En esta propuesta están todas las letras del abecedario, excepto las poco españolas K y W.

JOSÉ SANTIAGO GARCÍA REY

/por